Old Time Radio "Downtown"

Marcin 'orion' Połećkomentarze [ 0 ]

Mówi się, że z każdym kolejnym rokiem święta przychodzą coraz wcześniej. Sklepy stroją stoiska w pierwsze iglaste gałązki, wystawy zdobią puchate bałwany, pewnie kwestią dni jest aż niespodziewanie w przerwie reklamowej między mega-hitem ze Stevenem Seagalem w głównej obsadzie znów będziemy oglądać wyjeżdżające na autostrady wielkie, świecące TIR-y Coca-Coli i inne spoty z otyłym, brodatym, jak zawsze uhahanym staruszkiem w roli głównej. Rzecz jest jednak o tyle nietypowa, że w tym roku inicjatywę tą z wyprzedzeniem wszelkich tęgich głów od marketingu wielkich koncernów produkcyjnych przejęło... alternatywne trio muzyczne z Trójmiasta.

I to za ich sprawą od parunastu dni żyję już świętami. Ale nie o tym miałem...

Old Time Radio powinien doskonale kojarzyć każdy, kto śmie nazywać się sympatykiem avant-popowych dźwięków. I o ile w przypadku debiutu część osób jako tako mogło obchodzić się z grymasem, marudzić na zbyt wiele, zbyt oczywistych i zbyt namacalnych inspiracji, w tym punkcie - mam wrażenie - powinna zostać skutecznie przerwana ich linia oporu. "Downtown" to trafione, urzekające dzieło wybijające się wysoko ponad mizerny polski poziom (w dużym stopniu uogólniając).

To że Magda, Tomasz i Piotr z wielkim dystansem, skromnością, samokrytyką podchodzą do swojej twórczości to nie nowość. Te cechy z tą płytą najwyraźniej zaprocentowały. Nareszcie mamy 100% Old Time Radio w Old Time Radio. Nie sugerują się już w żadnym stopniu poczynaniami innych, a utrwalają swój, właściwy tylko im charakter muzyki. Muzyka nabrała tej lekkości gatunkowej, luźne, nienaciągane melodie dodatkowo ją uskrzydlają.

Barwy dźwięków syntezatora urzekają optymizmem, zwiewnością, czego najlepszym przykładem jest tytułowe nagranie. Niemniej nie umyka nam ta sącząca się melancholia pierwszej płyty - tu realizująca się chociażby w najlepszym kawałku albumu "Christmas With You". Głębokim pogłosem odzywająca się, rozmyta gitara, prosta, acz miła liryka, a gdy wreszcie słyszymy dzwonki świątecznych sań na koniec, natychmiast chcielibyśmy się tam znaleźć. I nie wiem, jak wy, ale ja nie mam wątpliwości, co będzie mi grało w myślach tej świątecznej nocy, kiedy ulice wreszcie pokryją się grubą płachtą śniegu (o ile pogoda znów nie strzeli focha), pół pokoju zagraci zielony, mieniący się kilkudziesięcioma bombkami, światełkami, i innymi ustrojstwami krzaczor, a wszyscy czekając na pierwszą gwiazdkę na niebie będziemy wytrzeszczali gały w kierunku telewizora na (co tam, że setny, bądź tysięczny raz oglądanego) "Kevina sam w domu", czy nie mniej świąteczną "Szklaną pułapkę". Toteż radzę - o ile jeszcze nie zaopatrzyliście się - nie omieszkajcie umieścić powyższego tytułu w liście do Mikołaja, bo to bez dwóch zdań ścisła czołówka polskich płyt roku 2006.

Marcin 'orion' Połeć

Ocena czytelników:

komentarze [ 0 ]

Wystaw swoją ocenę:

pokaż komentarze